Mlecz

Z okazji urodzin życzymy naszemu koledze sukcesów w życiu zawodowym, spełnienia marzeń, głowy wciąż pełnej planów i radości z łojenia.

Dziękujemy za składanie kości i łatanie ran.

Mlecz

Kolejne lata i doświadczenia pokazały,  że słowa te były jak najbardziej prorocze…

Mario

a inspiracja niekoniecznie narodziła się podczas oglądania filmu. Przynajmniej nie we wszystkich.

Było tak: Bilety kupiliśmy dużo wcześniej - koszt ok. 600zł na osobę. Samochód zarezerwowaliśmy w wypożyczalni Goldcar - i tutaj pierwsza niespodzianka, otóż Goldcar nie ma wypożyczalni na lotnisku, tylko w szczerym polu ok. 8 kilometrów od lotniska, nie ma nawet adresu, który można by wpisać w nawigację. Miejsce trudne do znalezienia. Nie polecamy tej wypożyczalni, są inne z biurami na lotnisku.

W Siuranie dni wspinaczkowe przeplatały nam się z restem na rowerze tudzież zwiedzaniem okolicznych rejonów. Skał jest tutaj, co niemiara i każdy może znaleźć coś dla siebie, no może z małymi wyjątkami. Trochę trudno o ładne czwórki – są dwie klasyczne, z bardzo bogatą historią, ale Mario zabronił mi się na nich wspinać – tak więc musiałem rozgrzewać się na piątkach, z których spadałem. Tu zapomnieli o czymś takim jak klama. Jak droga się lekko kładzie to musi być 5, nie ważne, że nie ma czego się złapać ani po czym iść. Ale nie o 5 będziemy tu pisać. Mario na dobry początek  zrobił V-, co nieźle wróży na nadchodzący sezon. Mario, a gdybyś tak w tym roku postawił dwie szóstki koło siebie i przedzielił je przecinkiem. Wierzę w Ciebie.

Dni restowe spędzaliśmy jeżdżąc na rowerze - ja - po okolicznych górach, wioskach i miasteczkach. Trzy razy podjechałem pod Siurane, zwiedziłem okolicę pobliskiego jeziora, zawitałem do Prades - jest tutaj świetny kemping, gdzie można się za darmo wykąpać, Arboli - stare opuszczone miasteczko, bardzo klimatyczne, Cornudella De Monstat - to tutaj przychodziliśmy na rewelacyjną kawę z rogalikiem pełnym czekolady, rogaliki były dla Maria za słodkie. No i hit sezonu. Coś, co jeszcze nie zdarzyło się chyba nigdy?. Mario z własnej inicjatywy był przewodnikiem po Tarragonie i Barcelonie.  Jeżeli to się stało to już wszystko jest możliwe.

Hiszpanki były piękne. Pogoda też całkiem się spisała. Vicky nie spotkaliśmy, a szkoda.

Zapraszam do galerii.

Mlecz

Śnieg, mróz – ot wyzwanie dla każdego członka górskiego klubu, które nie powinno się kojarzyć z niczym innym, jak tylko z podpięciem nart i próbą przeszusowania jakiegoś ciekawego miejsca. Jako że takich miejsc ci u nas dostatek, a większość członków Kaliskiego Górskiego Klubu, nie wiedzieć czemu, wzbrania się nart jak diabeł święconej wody, postanowiliśmy z Mleczem tą średnią zmienić.
Na cel  obraliśmy kompleks Kopa – dokładniej Polanę Złotówki. Z uwagi na to, iż miejsce to jest niezwykle urokliwe i można popróbować swych sił poza trasami (co nie ukrywam było naszym celem), pierwsze ”zbułowanie” przyszło nader szybko, a pobliskie towarzystwo schronu Pod Strzechą kusiło – zatopiliśmy zmarznięte dzioby w herbacie.
Tych i innych atrakcji mogło być jeszcze więcej, lecz schyłek dnia zmuszał nas do powrotu.
O skali trudności nie wspomnę, bo do gwiazdek należałoby wtedy dorobić krzyżyki, ale póty co żyjemy i namawiamy usilnie resztę klubu i sympatyzujące z nim ugrupowania do intensywnego działania w powyżej przedstawionym temacie.
Sneik

Ściana jest wysoka, posiada 2 duże pochylnie, dużo pionów, oczywiście można również poprowadzić dróżki. Świetna bulderownia to niewątpliwa zaleta Stratosfery. Poznańską Avanę przewyższa pochylniami, ale na niekorzyść działa duża ilość wyślizganych chwytów, mały chaos w wycenach i przebiegu ułożonych dróg, których jest też mniej i są mniej ciekawe. Obsługa ścianki, to znajomi, których poznaliśmy z Mleczem w czasie tegorocznego pobytu w Selli.

Mario

Pokaz o nazwie “Klamy bolące od wewnątrz” przygotował Peppe. Impreza zgromadziła znaczną ilość osób zarówno wspinających się, jak również sympatyków łojenia. Myślę, że większość obecnych  znalazła odpowiedź na dręczące ich pytanie, czy klamy mogą boleć… Dziodek, jako odkrywca niezwykłego bólu “od wewnątrz”, został nagrodzony wyróżnieniem za powiedzonko roku, które przeszło już chyba na stałe do kanonów kaliskiego, a może i światowego łojenia. Były też inne wyróżnienia: Dziodek zgarnął kolejny laur “za sekundy grozy”, które zgotował głównie sobie i plecom Domino na trasie : “Szlak Bursztynowy”, na jurajskim Mnichu.  Za ładną ksywkę, wyróżnienie otrzymały aż 2 osoby - Dyr. Lukashenko oraz Herbusiowa, Jana ukoronowana została “za najładniejsze przejście Nitki”, Matheo za łojenie z linką holowniczą, Carolh za najlepiej osadzoną kość, zaś Mario za chwile grozy: 6- metrowy lot głową w dół z kawałkiem skałera w ręku oraz za cyfrę roku. W innych dziedzinach wyróżnienia otrzymali Larhy za 1 miejsce w Treeclimbingu i Ewelcia za zdobycie 6000 m npm.

Trzeba przyznać, że pokaz miał pewien dramatyzm i z pewnością nie był nudny. Odpowiednio dobrana muzyka, dodawała dreszczyku emocji: np. Dyrektor Lukashenko łojący przy dźwiękach z niezapomnianej płyty “The Wall” Pink Floyd, tego najsłynniejszego utworu o nauczycielu - gnębicielu szkolnych dzieci…                                                                                 

Piękne ujęcia wspinaczek, autorstwa w większości Peppe, już teraz wzbudziły chęć powrotu na łono natury i dały przysłowiowego kopa do zimowego treningu…

Na deser obejrzeliśmy slajdy  i wysłuchaliśmy relacji Ewelci z jej tegorocznego pobytu w Peru, gdzie sieknęła sobie górkę Chachani, o wys. ponad 6000 m npm… 

Mario