Śnieg, mróz – ot wyzwanie dla każdego członka górskiego klubu, które nie powinno się kojarzyć z niczym innym, jak tylko z podpięciem nart i próbą przeszusowania jakiegoś ciekawego miejsca. Jako że takich miejsc ci u nas dostatek, a większość członków Kaliskiego Górskiego Klubu, nie wiedzieć czemu, wzbrania się nart jak diabeł święconej wody, postanowiliśmy z Mleczem tą średnią zmienić.
Na cel  obraliśmy kompleks Kopa – dokładniej Polanę Złotówki. Z uwagi na to, iż miejsce to jest niezwykle urokliwe i można popróbować swych sił poza trasami (co nie ukrywam było naszym celem), pierwsze ”zbułowanie” przyszło nader szybko, a pobliskie towarzystwo schronu Pod Strzechą kusiło – zatopiliśmy zmarznięte dzioby w herbacie.
Tych i innych atrakcji mogło być jeszcze więcej, lecz schyłek dnia zmuszał nas do powrotu.
O skali trudności nie wspomnę, bo do gwiazdek należałoby wtedy dorobić krzyżyki, ale póty co żyjemy i namawiamy usilnie resztę klubu i sympatyzujące z nim ugrupowania do intensywnego działania w powyżej przedstawionym temacie.
Sneik

Ściana jest wysoka, posiada 2 duże pochylnie, dużo pionów, oczywiście można również poprowadzić dróżki. Świetna bulderownia to niewątpliwa zaleta Stratosfery. Poznańską Avanę przewyższa pochylniami, ale na niekorzyść działa duża ilość wyślizganych chwytów, mały chaos w wycenach i przebiegu ułożonych dróg, których jest też mniej i są mniej ciekawe. Obsługa ścianki, to znajomi, których poznaliśmy z Mleczem w czasie tegorocznego pobytu w Selli.

Mario

Pokaz o nazwie “Klamy bolące od wewnątrz” przygotował Peppe. Impreza zgromadziła znaczną ilość osób zarówno wspinających się, jak również sympatyków łojenia. Myślę, że większość obecnych  znalazła odpowiedź na dręczące ich pytanie, czy klamy mogą boleć… Dziodek, jako odkrywca niezwykłego bólu “od wewnątrz”, został nagrodzony wyróżnieniem za powiedzonko roku, które przeszło już chyba na stałe do kanonów kaliskiego, a może i światowego łojenia. Były też inne wyróżnienia: Dziodek zgarnął kolejny laur “za sekundy grozy”, które zgotował głównie sobie i plecom Domino na trasie : “Szlak Bursztynowy”, na jurajskim Mnichu.  Za ładną ksywkę, wyróżnienie otrzymały aż 2 osoby - Dyr. Lukashenko oraz Herbusiowa, Jana ukoronowana została “za najładniejsze przejście Nitki”, Matheo za łojenie z linką holowniczą, Carolh za najlepiej osadzoną kość, zaś Mario za chwile grozy: 6- metrowy lot głową w dół z kawałkiem skałera w ręku oraz za cyfrę roku. W innych dziedzinach wyróżnienia otrzymali Larhy za 1 miejsce w Treeclimbingu i Ewelcia za zdobycie 6000 m npm.

Trzeba przyznać, że pokaz miał pewien dramatyzm i z pewnością nie był nudny. Odpowiednio dobrana muzyka, dodawała dreszczyku emocji: np. Dyrektor Lukashenko łojący przy dźwiękach z niezapomnianej płyty “The Wall” Pink Floyd, tego najsłynniejszego utworu o nauczycielu - gnębicielu szkolnych dzieci…                                                                                 

Piękne ujęcia wspinaczek, autorstwa w większości Peppe, już teraz wzbudziły chęć powrotu na łono natury i dały przysłowiowego kopa do zimowego treningu…

Na deser obejrzeliśmy slajdy  i wysłuchaliśmy relacji Ewelci z jej tegorocznego pobytu w Peru, gdzie sieknęła sobie górkę Chachani, o wys. ponad 6000 m npm… 

Mario

Carolh, Pepe, Mario, Dziodek, Domino oraz Młody Dziodek – oto skład napierający. Dużą zaletą poznańskiej ściany jest znaczna ilość dróg o różnych trudnościach, większość z przedziału V-VI 1+. Można więc świetnie rozwspinać się, zarówno prowadząc dróżki, jak i maszerując na wędkę. Kaliska ekipa skrzętnie wykorzystała wymienione plusy “Avany”, wspinając się rzetelnie przez kilka godzin.  

W ”Avanie” można zakupić trochę szpeju, jest kawa, słodycze itp, za to jest drogo – wejście 35zł/dzień.  

Mario

 W składzie: Iwona, Rafał (znani klubowiczom ze wspólnego sylwestrowania), Karolina i ja spędziliśmy pełen przygód tydzień nad morzem Adriatyckim. Spędziliśmy bardzo aktywnie: leżąc na plaży, szwędając się po biwakach dla nudystów - średnia wieku nagich ciał powyżej pięćdziesiątki - wrażenia niezapomniane, obżerając się winogronami - przepyszne, pijąc winko, spacerując po starówkach.

 Poza tym, w wolnych chwilach, przemierzaliśmy na bicyklach niezmierzone ilości kilometrów lokalnych dróżek (dziwne - bez Paty też ciągle błądziliśmy), pokonaliśmy kilka wzgórz, kilka nas pokonało i trochę się powspinaliśmy – VI4 było w zasięgu, zabrakło tylko 4. A, i zapomniałbym o pływaniu w niesamowicie czystej i ciepłej wodzie z jakże zadziwiającymi czasem widokami. Aby podzielić się wrażeniami zapraszam do

 galerii.

 Zdjęcia wykonali: Iwona Grabarczyk, Rafał Grabarczyk, Karolina Machowicz i Mlecz.

 Mlecz

Mamy niewiele czasu na podjęcie decyzji.

Chętni są proszeni o zgłaszanie się za pomocą: komentarzy, u Sneika lub u mnie.

 Mlecz.

Mario  za VI 4 pl

We wrześniu, o czym można było przeczytać także na stronce “Alpamayo”, Pepe, Domino & Mario, zasponsorowali obicie tej sympatycznej skałki, prace wykonał team Guma & Many. W ostatnią niedzielę przyjechaliśmy dokonać odbioru wykonanych prac, ekipą poszerzoną do 6 osób. Oprócz sponsorów, udział w komisji odbiorowej wzięli: waleczna Justhy, bojowa Herbusios, przewodniczący Dziodek oraz lokalsi: Guma & Oktawiusz.

Na skałce wszystko gra, choć Mnich żyje.  Dla Many okazał się nieprzyjazny. Ułamany chwyt, gleba z paru metrów i złamane stopy…  W niedziel skałer urywali jeszcze: Dziodek & Pepe. Drogi zostały zaliczone  i choć jakością skały ustępują sokolikowym,  zasmakowanym ostatnio, można się tu ciekawie poruszać. Myślę, że takie trasy jak “Syn  Mario Trawny”  , “Szlak Bursztynowy”, mogą zadowolić każdego. Z naszych ścieżek są jeszcze: “Czy są tam jakieś klamy” i “Płyta Szynszyla”,  też warto je przejść.  Pepe zrobił swoją kolejną szóstkę  , tj. “Klamy”, drogę o nazwie historycznej, rodem z piaskowca. Na wędkę ”Klamy” bezbłędnie odnalazł  również Herbuś. Justhy przewędkowała od razu  “Szynszyla”, drogę ku pamięci sympatycznego zwierzaka Herbusiowej.  Domino i Dziodek  złoili wszystko na Mnichu.

W popołudniowym słońcu zapróbowaliśmy jeszcze dróg na Biakle. Ta część ściany jest dosyć ziemista i tylko jej górna kulminacja daje trochę wspinu. Wyróznić można  drogę filarem o nazwie “Bulwiszon”. Na okolicznych skałkach jest jeszcze co robić i pewnie tam jeszcze wrócimy…

Mario:

VI 1 os Syn Mario Trawny*/**VI+ os Szlak Bursztynowy*/**

VI+ os Bulwiszon*

VI    os Czy są tam jakieś klamy*

VI    os Jurajski Giewont

V+   os Płyta Szynszyla*

V      fl   Dupą po szyszkach

Mario, 14.11.2010r.